မလေးရှားမရောက်ပဲ ချင်းပြည်ပဲပြန်ခဲ့ရတဲ့ ချင်းလူငယ်ရဲ့အိမ်ပြန်လမ်း

DonBosco

ဧပြီလ ၂၇ ရက်နေ့ရဲ့ မွန်းလွဲပိုင်းနေရောင်အောက်မှာ ချင်းတောင်ခြေက ကလေးမြို့လေးဟာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်လို့ နေပါတယ်။

မြို့အဝင် လမ်းမထက်မှာတော့ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ရုန်းကန်လာရတဲ့ ကားတစ်စီးဟာ ပန်းတိုင်ဖြစ်တဲ့ တီးတိန်မြို့နယ်၊ တွီးဗျာလ်းရွာလေးဆီကို ဦးတည်နေပါတယ်။

အဲဒီကားပေါ်မှာ ပါလာတာကတော့ မလေးရှားနိုင်ငံဆီကို အိပ်မက်တွေ သယ်ဆောင်သွားခဲ့တဲ့ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် ချင်းလူငယ်လေး Pau Lam Kim ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သာမန်နာရေးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါဟာ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ မိသားစုအတွက် ရုန်းကန်ရင်း နယ်စပ်လမ်းခုလပ်မှာ ကြွေလွင့်သွားရတဲ့ ချင်းလူငယ်တစ်ဦးရဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံ Hatyai မြို့ကနေ ၁၆ ရက်ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ ကြေကွဲဖွယ် အိမ်အပြန်ခရီးစဉ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဧပြီလ ၂၇ ရက်ညနေမှာ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် ချင်းလူငယ်လေး Pau Lam Kim ဟာ သူ့ဇာတိ တီးတိန်မြို့နယ်၊ တွီးဗျာလ်းရွာကို ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ပါတယ်။

ချင်းတောင်တန်းမှသည် တစ်ကျွန်းတစ်နိုင်ငံဆီသို့- ဆယ်စုနှစ်များစွာက စတင်ခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ်

ချင်းပြည်နယ်ဟာ သဘာဝအလှအပတွေနဲ့ ပြည့်စုံပေမဲ့ ရှေးယခင် ဆယ်စုနှစ်များစွာကတည်းက လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ခက်ခဲမှု၊ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးမှုတွေကြောင့် လူငယ်တွေဟာ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးဖို့အတွက် ပြည်ပထွက်ခွာတဲ့ လမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ကြရပါတယ်။

အရင်ကတော့ စစ်အာဏာရှင်စနစ်အောက်က ဖိနှိပ်မှုတွေကြောင့် ကုလသမဂ္ဂ ဒုက္ခသည်များဆိုင်ရာ မဟာမင်းကြီးရုံး (UNHCR) ကတစ်ဆင့် တတိယနိုင်ငံတွေကို ထွက်ခွာခဲ့ကြသလို၊ မလေးရှားနဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံတွေမှာလည်း အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပြီး မိသားစုဆီ ငွေပြန်ပို့ခဲ့ကြတာဟာ ချင်းလူမျိုးတွေရဲ့ ဘဝပေးကံကြမ္မာတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

အခု ၂၀၂၁ ခုနှစ် နောက်ပိုင်း တော်လှန်ရေးကာလမှာတော့ ဒီအခြေအနေဟာ ပိုပြီးတော့တောင် ဆိုးရွားလာပါတယ်။

ချင်းလူငယ်အများအပြားဟာ တစ်ဖက်မှာ တော်လှန်ရေးအတွက် အသက်စွန့် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသလို၊ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ စီးပွားရေး ပျက်ပြားမှုကြောင့် ငတ်မွတ်နေတဲ့ မိသားစုတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ပြည်ပထွက်ဖို့ ကြိုးစားကြရပြန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုခေတ်မှာ နိုင်ငံကူးလက်မှတ် (Passport) ရဖို့ဆိုတာ မိုးပေါ်က ကြယ်ကို လှမ်းဖမ်းရသလို ခက်ခဲနေတဲ့အတွက်၊ Pau Lam Kim လို လူငယ်တွေဟာ တရားမဝင် လမ်းကြောင်းတွေကိုပဲ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရွေးချယ်ခဲ့ကြရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

လမ်းခုလပ်က ကြေကွဲဖွယ်ရာများနှင့် မိတ်ဆွေစစ်တို့၏ သစ္စာ

ပြီးခဲ့တဲ့ ဧပြီလ ၁၁ ရက်နေ့က Pau Lam Kim တို့ သူငယ်ချင်း ၄ ယောက်ဟာ တွီးဗျာလ်းရွာလေးကနေ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီခရီးစဉ်ဟာ ထိုင်း-မြန်မာနယ်စပ်ကနေတစ်ဆင့် မလေးရှားကို သွားမယ့် တရားမဝင် ခရီးစဉ်ပါ။ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ရတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေမှာ လူပွဲစားတွေဟာ လူတွေကို ကုန်ပစ္စည်းတွေလိုပဲ ကားတွေပေါ်မှာ ပြည့်ကျပ်နေအောင် တင်ဆောင်လေ့ရှိပါတယ်။

ဧပြီလ ၁၁ ရက်မှာ ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ဆွမ်ခလာမြို့နယ်အနီး ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ပူပြင်းတဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြားမှာ Pau Lam Kim ဟာ အသက်ရှူကျပ်ပြီး လမ်းခုလပ်မှာတင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အလေးအနက် ဂုဏ်ပြုရမှာကတော့ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ၃ ယောက်ပါပဲ။

ကားသမားက ရုပ်အလောင်းကို အစဖျောက်ဖို့ ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ ဒါကို လုံးဝခွင့်မပြုခဲ့ပါဘူး။ သူတို့လည်း တရားမဝင် ဝင်ရောက်မှုနဲ့ အဖမ်းခံရမှာ သိရက်နဲ့ပဲ၊ သူငယ်ချင်းရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဖက်တွယ်ပြီး ကမ်းခြေမှာ ဆင်းကျန်ရစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ “ငါတို့ အဖမ်းခံရပါစေ၊ သူငယ်ချင်းရဲ့ ရုပ်အလောင်းတော့ မြေမြုပ်ခွင့်ရရမယ်” ဆိုတဲ့ သစ္စာတရားဟာ ဒီခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ တကယ့်ကို ရှားပါးလှတဲ့ လူသားဆန်မှု တစ်ခုပါပဲ။

လေယာဉ်မရှိတော့တဲ့ ခေတ်နဲ့ ၁၆ ရက်ကြာ အိမ်အပြန်လမ်း

အရင်ခေတ်ကောင်းတုန်းကဆိုရင် ပြည်ပမှာ ကွယ်လွန်သူတွေရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို လေယာဉ်နဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း နေရပ်ပြန်ပို့နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု တော်လှန်ရေးကာလမှာတော့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးတွေ ပိတ်ဆို့နေတာ၊ နိုင်ငံရေး မတည်ငြိမ်တာတွေကြောင့် Pau Lam Kim ရဲ့ ရုပ်အလောင်းဟာ ထိုင်းနိုင်ငံ Hat Yai မြို့က ဆေးရုံမှာ ၁၃ ရက်တိုင်တိုင် သောင်တင်နေခဲ့ရပါတယ်။ မိသားစုဝင်တွေဟာ ဝေးကွာလှတဲ့ အရပ်ကနေ အလောင်းထုတ်ယူခွင့်ရဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရသလို၊ သင်္ကြန်ရုံးပိတ်ရက်ရှည်တွေကလည်း ဒီခရီးစဉ်ကို ပိုပြီး ကြန့်ကြာစေခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆရာအာဒမ်တို့လို စေတနာရှင်တွေနဲ့ ကူညီရေးအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဧပြီ ၂၃ ရက်နေ့မှာမှ ရုပ်အလောင်းဟာ ထိုင်းကနေ မြန်မာပြည်ဘက်ကို စတင်ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

မြဝတီကနေတစ်ဆင့် ပဲခူး၊ မန္တလေး လမ်းကြောင်းတွေအတိုင်း ကားနဲ့ ခက်ခဲစွာ သယ်ဆောင်ခဲ့ရပါတယ်။ မန္တလေးနဲ့ ကလေးဝကြားမှာလည်း မိုးရွာလို့ လမ်းတွေပျက်နေတာကြောင့် ခရီးက ထင်ထားတာထက် ပိုကြာခဲ့ရသလို၊ ရုပ်အလောင်းဟာလည်း အနံ့အသက်တွေ ထွက်လာတဲ့အထိ ပျက်စီးချင်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သယ်ဆောင်လာတဲ့သူတွေကတော့ အိမ်ပြန်ချင်နေတဲ့ လူငယ်လေးရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ရေခဲရိုက်ပြီး အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်။

တောင်ခြေက စောင့်နေတဲ့ အမေနဲ့ ဇာတိမြေ

ဒီနေ့ ဧပြီ ၂၇ ရက်မှာတော့ Pau Lam Kim ဟာ ချင်းတောင်ခြေက ကလေးမြို့ကို ရောက်ရှိလာပါပြီ။ ချင်းရိုးရာစောင်လေး ခြုံပေးထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းဟာ အေးစက်နေပေမဲ့၊ တွီးဗျာလ်းရွာလေးက မိသားစုဝင်တွေအတွက်တော့ ဒါဟာ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှတဲ့ အိမ်အပြန်ခရီးစဉ်ပါပဲ။ သူရှာခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေကတော့ နယ်စပ်လမ်းခုလပ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။

Pau Lam Kim ရဲ့ ဖြစ်ရပ်ဟာ ဒီနေ့ခေတ် မြန်မာပြည်က လူငယ်တွေရဲ့ ဘဝကို ထင်ဟပ်နေပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာ သေနတ်ကိုင်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေရသလို၊ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ ဝမ်းရေးအတွက် အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး တစ်ပါးနိုင်ငံမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေကြရပါတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ရတဲ့ အန္တရာယ်တွေ၊ လူပွဲစားတွေရဲ့ ရက်စက်မှုတွေနဲ့ အစိုးရမဲ့နေတဲ့ ဥပဒေမဲ့ လမ်းကြောင်းတွေက လူငယ်ပေါင်းများစွာရဲ့ အသက်ကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဝါးမြိုနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ Pau Lam Kim ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးမှာ ကျွန်တော်တို့ တွေ့လိုက်ရတာကတော့ ချင်းလူမျိုးတွေရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စည်းလုံးမှုနဲ့ မိတ်ဆွေစစ်တို့ရဲ့ မေတ္တာတရားပါပဲ။ အချုပ်ခန်းထဲအထိ အနစ်နာခံခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း ၃ ယောက်နဲ့၊ ရက်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲစွာ ကူညီခဲ့ကြတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေဟာ ဒီမှောင်မိုက်နေတဲ့ ခေတ်ကြီးထဲက မီးအိမ်ငယ်လေးတွေပါပဲ။

Pau Lam Kim တစ်ယောက် ဇာတိမြေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပါစေ။ သူ့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုနဲ့ ဒီကြေကွဲဖွယ် ခရီးစဉ်ဟာ ချင်းလူမျိုးတွေရဲ့ ရုန်းကန်ရမှု သမိုင်းမှာ အမြဲတမ်း အမှတ်တရ ရှိနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။